ببخش خدا جونم

امروز صبح وقتي از خواب بیدار شدی، نگاهت کردم و چقدر اميد داشتم که با من حرف بزنی . فقط در چند کلمه و يا از من به خاطر چيزهاي خوبي که ديروز در زندگي تو اتفاق افتاد تشکر کنی. اما تو اولین کارت پوشيدن لباس بود.
هنگامي که مي خواستي از خانه بيرون بري، ميدونستم که مي توني چند دقيقه اي توقف کرده و به من سلام کني، اما تو خيلي سرگرم بودي.
زماني که پانزده دقيقه بيهوده بر روي صندلي نشسته بودي و پاهايت را تکان مي دادي فکر مي کردم که مي خواهي منو صدا کنی، اما تو به سوي تلفن دويدي و با يکي از دوستات تماس گرفتي تا از چيزهاي بي اهميت حرف بزنی. من با صبر و شکيبايي در تمام مدت روز تو را نگاه مي کردم و تو آنقدر مشغول بودي که همه چیز رو دیدی، الا حضور من رو و هيچ چيزي به من نگفتي.
موقع نهار خوردن متوجه شدي که چند نفر از دوستانت قبل از غذا کمي با من حرف مي زنند اما باز هم به رو خودت نیاوردی. امیدوار بودم، که هنوز نیمی از روز مونده، مگه می شه منو یاد نکنی ؟
به خانه رفتي و به نظر مي رسيد کارهاي زيادي براي انجام دادن داري و بعد از انجام همه کارها، تلويزيون را روشن کرده و وقت زيادي رو صرف تماشای تلوزیون کردي.
من باز هم با شکيبايي منتظر ماندم که بعد از تماشاي تلويزيون و خوردن غذا با من حرف بزني. هنگام خوابيدن گمان کردم که خيلي خسته اي. بعد از گفتن شب به خير به خانواده سريعا" به سوي رختخواب رفتي و خوابيدي. مهم نيست شايد نمي دانستي که من هميشه آن جا با تو هستم. باز هم زمان باقي است و اميدوارم که تو سرانجام با من حرف بزني.
من بيش از آن که تو بداني صبر پيشه کردم. من حتي مي خواستم به تو بياموزم که چگونه با ديگران صبور و شکيبا باشي.
من به تو عشق مي ورزم و هر روز منتظرم تا با من حرف بزني.
چقدر مکالمه يک طرفه و يک جانبه سخته. 
خیلی خوب،  تو يک بار ديگه از خواب بیدار شدی و من نيز يک بار ديگر فقط براي عشق به تو منتظر خواهم ماند. به اميد اين که امروز مقداري از وقتت را به من اختصاص بدي. روز خوبي داشته باشي.

خدايا!
لحظاتي كه بي تو سپري مي شن٬خالي ِ خالی هستن٬ هيچ نفعي برام
ندارند و وقتي مي گذرند٬ انگار هيچ وقت نبودند، ولی وقتی که با تو
و به يادت هستم، علي رغم تمام مشغوليت ها، اونقدر حضورت پر رنگه 
كه طعم خوش لحظاتش هرگز از يادم نمي ره.

پروردگارا! خلوص دقايقم را از تو مي خوام. حضورت رو سپاس.